وصیت شهید «صید مراد رشیدی» | فرایض الهی را فراموش نکنید

به گزارش نوید شاهد کرمانشاه، شهید «صید مراد رشیدی» دوم فروردین ۱۳۳۷، در شهرستان کرمانشاه به دنیا آمد. پدرش علی و مادرش گل خندان نام داشــت. در حد خواندن و نوشــتن سواد آموخت. سال ۱۳۵۱ ازدواج کرد و صاحب دو پسر و سه دختر شد. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. ششم تیر ۱۳۶۳، در کامیاران هنگام درگیری با نیرو‌های سازمان مجاهدین خلق (منافقین) بر اثر اصابت گلوله به سر و سینه، شهید شد. پیکر وی در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.
وصیت‌نامه شهید
با سلام و درود به امام ملت و ملت شهیدپرور ایران و با سلام به پیشگاه حضرت ولی‌عصر (عج)، وصایای خویش را، هرچند کوتاه و مختصر، بر صفحه کاغذ می‌آورم. باشد که خداوند این امر الهی را که به‌صورت سنتی در اسلام نهاده شده است، از این بنده حقیر بپذیرد.
وصیت‌نامه خود را با نام خدا آغاز می‌کنم؛ درحالی‌که هم‌زمان به او می‌اندیشم و به‌سوی میدان عملیات حرکت می‌کنم. بنابراین، مختصر و بی‌مقدمه شروع می‌کنم.
ابتدا پدر و مادرم را مورد خطاب قرار می‌دهم.‌

ای پدر و مادر عزیزم!

مدتی طولانی مرا در دامن گرم و آغوش پرمهر و محبتی که از خالقم سرچشمه گرفته و می‌گیرد، پرورش دادید و تربیت کردید. به‌حق، در این مدت نه‌تنها حتی ذره‌ای از زحمات، مرارت‌ها و رنج‌هایی را که برای پرورش من متحمل شدید، جبران نکرده‌ام و دین خود را ادا نکرده‌ام، بلکه در برابر اسلام عزیز نیز به‌تمامی شرمنده و خجالت‌زده‌ام.
در این میان، به‌راستی جسمم مدیون روحم است، چشمم مدیون بینش و تمام اوقات ۲۴ ساعته‌ام مدیون تفکرات الهام‌بخش ذهنم بوده است؛ زیرا بدون شک، نعمتی که خداوند به من عطا کرده بود، در موارد یادشده نمی‌گنجید.
به هر حال، مهم‌تر از همه، باید در برابر او که شما را آفرید، تسلیم و مطیع باشم؛ همان خدایی که پس از آفرینش شما، امکان پرورش فرزندان را در اختیارتان قرار داد و سپس به‌واسطه اعضا و دستگاه پیچیده مخلوقش، یعنی انسان، راه معرفت خویش را هموار کرد و از راه‌های گوناگون حجت را بر ما تمام کرد. پس از آن، در انتظار نتیجه آزمایش مخلوقش در بهره‌برداری از نعمت‌های خود ماند.
اکنون من که از روزنه معرفت، متوجه وجود او شده‌ام، احساس می‌کنم که آرام‌آرام و با دلی مطمئن، در مسیر جبران و در مرحله‌ای که باید حقوق الهی و سپس حقوق شما، پدر و مادر مهربانم، ادا شود، گام برمی‌دارم. در برداشتن این گام‌ها، چیزی جز استواری و اراده الهی درک نمی‌کنم و این، کمال افتخار و سعادت برای من و شما،‌ای پدر و مادرم، است.

 واما تو،‌ ای برادر بزرگوارم!‌

ای برادری که همواره مصمم و استوار به اراده و مشیت الهی بوده‌ای! مراد به‌حق شما و خانواده‌های شهدا، همان‌طور که بار‌ها نیز گفته‌ام، مرا شرمنده و سرافکنده کرده‌اید.
در پایان، برادر جان، ضمن اینکه مرا حلال می‌کنی، مبلغ ۱۲۰۰ تومان پول دارم؛ آن را در صندوقی بریز که برای تقویت هزینه تحصیلی دانشجویان ضعیف و پیرو خط امام نصب شده است؛ و در آخر،‌ای مادر عزیزم!
گرچه در ظاهر، حتی حقی از حقوق تو را نیز ادا نکرده‌ام، اما کلیدی از گنجی را به تو می‌دهم که مایه نجات توست؛ و آن اینکه به‌جای گریه‌کردن برای من و امثال من، در اجرای فرایض الهی و دینی بیشتر اهمیت بدهی.
پیش از آنکه برای من گریه کنی، برای فردای قیامت گریه کن؛ زیرا روز‌ها همچون ابری تند در آسمان سپری می‌شوند. ان‌شاءالله این سفارش را فراموش نکنید.

خدایا!‌

ای کسی که دین مقدس خود را در جوامع بشری قرار دادی و آن را با برهان و دلیل قاطع، به‌وسیله انبیا و اولیای خاص خود استحکام بخشیدی؛ دینی که در سرزمین‌های گوناگون و در زمان‌های مختلف، همواره از سوی گروهی گمراه و سرکش مورد تهدید قرار گرفته است. گروهی آن را انکار کرده‌اند یا برای محو و نابودی آن قیام کرده‌اند و بی‌شرمانه، ظواهر هستی و آیات و نشانه‌های الهی را لگدمال کرده‌اند و در برابر کمال اسلام عزیز و ارزش‌های آن ایستاده‌اند.
خود بهتر آگاهی که دشمنان دین و آیینت، بیش از هر زمان دیگری صف‌آرایی کرده‌اند و لشکر‌های شیطانی و ضدالهی، همگی با یکدیگر متحد شده‌اند و تصمیم قطعی به نابودی اسلام عزیز و مسلمانان مظلوم گرفته‌اند.
در هر نقطه از این کره خاکی که نامی از اسلام و امت محمد (ص) وجود دارد، ستمکاران با زور، ظلم و جنایاتی بی‌سابقه، آنجا را به آتش و خون کشیده‌اند.
کاملاً روشن است که ظالمان و جهان‌خواران، هیچ قانون یا دادگاهی را که بتواند داوری کند و مسلمانان مظلوم دادخواهی خود را به آن برسانند و حقشان را بگیرند، باقی نگذاشته‌اند. اگر هم جامعه یا سازمانی وجود داشته باشد، آن را نیز در نخستین فرصت ممکن، با دست پلید و شیطانی خود آلوده ساخته و قدرت هرگونه اقدامی را از آن گرفته‌اند.
امروز امت اسلام به هیچ قانون یا ملتی اعتماد ندارند و یار و یاوری نمی‌بینند. آنان تنها از امداد‌های غیبی مدد می‌گیرند و تکیه‌گاه خویش را قدرت اسلام و قدرت بی‌پایان و هستی‌بخش تو می‌دانند و آن را برای نصرت و پیروزی خود کافی می‌بینند.
انتهای پیام/